MIASTECZKO TWIN PEAKS
Występują
Diane, jest kwadrans po siódmej.
Po śniadaniu idę do szeryfa, a później na pogrzeb Laury Palmer.
Dzień dobry, pułkowniku Cooper.
- Tylko agencie, Audrey. Specjalny. - Agencie specjalny.
Zjesz ze mną śniadanie?
- Śpieszę się... - Dokąd?
Używasz cudownych perfum.
- Tak pan uważa? - Tak. Usiądź...
I napisz tu swoje imię i nazwisko.
- Chcesz mi coś powiedzieć. - Tak?
Wczoraj wieczorem wsunęłaś mi to pod drzwi.
Ja?
Chciałam pomóc. Zrobić coś dla Laury.
Nie przyjaźniłyście się.
Nie bardzo, ale rozumiałam ją lepiej niż inni.
Co to za "Jednooki Jack"?
Takie miejsce na północy. Panowie tam jeżdżą.
- A kobiety? - Kobiety... no wie pan, pracują.
- Laura też to robiła? - Nie wiem.
- Pracowała w sklepie ojca. - U Horna?
- Nosi jego nazwisko. - W jakim dziale?
- W perfumerii. - Jak Ronette Pulaski.
Naprawdę?
Pochylasz litery w prawo, więc jesteś romantyczką...
- I marzycielką. Uważaj. - Tak?
Musisz odejść. Sprawy służbowe.
Dziękuję za rozmowę.
Trudy, jeszcze dwie kawy. Harry, Lucy, co za cudowny poranek.
Proszę naleśniki z topionym masłem, syrop klonowy i plasterek szynki.
Syrop klonowy z szynką to eksplozja smaku.
Naleśniki i szynka.
Kto zabił Laurę Palmer?
Opowiem wam, co mi się przyśniło.
- Tybet? - Nie. Byłeś tam. Lucy, ty też.
Mój sen to szyfr, który trzeba złamać.
- I wyjaśnimy sprawę. - I wyjaśnimy sprawę...
W moim śnie Sarah Palmer miała wizję z zabójcą córki.
Hawk naszkicował jego portret, a do mnie zadzwonił
jednoręki Mike. Morderca ma na imię Bob.
- Mike i Bobby? - Nie. To inny Mike i inny Bob.
Mieszkali nad sklepem i mieli tatuaż: "Ogniu, krocz ze mną".
Mike miał dość i odciął sobie rękę, a Bob przysiągł, że znów zabije,
więc Mike go zastrzelił. Wiecie, skąd się biorą sny?
Nie bardzo.
Neurony wysyłają impulsy elektryczne
do przedniego płata mózgu. Te generują obrazy, czyli sny,
ale nie wiadomo, dlaczego wybieramy tylko niektóre.
Jak to się skończyło?
Minęło 25 lat, byłem w czerwonym pokoju,
z karłem w czerwonym stroju i piękną kobietą.
Karzeł powiedział, że moja ulubiona guma wróci w wielkim stylu
i spytał, czy jego kuzynka nie jest podobna do Laury. Była.
- Jaka kuzynka? - Ta kobieta. Ma dużo tajemnic.
Ręce zginają jej się w tył. W ich stronach śpiewają ptaki
i zawsze rozbrzmiewa muzyka. Karzeł tańczył, a Laura
pocałowała mnie i wyszeptała mi do ucha imię mordercy.
Czyje?
- Nie pamiętam. - Psiakość...
Sprawa jest prosta: złamać szyfr i wyjaśnić sprawę.
Słucham.
Zaczekaj, już jadę. To Andy. Mamy awanturę w kostnicy.
Albert...
Nie znam nikogo równie oziębłego, kto miałby mniej szacunku
dla ludzkiej śmierci! Czy pan nie ma uczuć?
Aż nimi smarkam! Wzruszam się do łez!
Pokonałem tysiące mil i najwyraźniej kilka stuleci,
żeby zrobić te badania. Nie będę tego tłumaczył,
nie jestem okrutny, ale proszę zejść mi z drogi i dać pracować!
Zabieramy zwłoki na cmentarz.
Jeśli pan sądzi, że odejdę bez niej, to pan oszalał!
- Zgadł pan! - Zaraz, zaraz...
Panie Rosenfield, proszę.
Leland Palmer nie mógł przyjść, ale powiem w imieniu wszystkich,
z Palmerami włącznie, że doceniamy i rozumiemy wagę pańskiej pracy.
Jednak jako ich rzecznik nalegam, by uszanował pan ich uczucia.
Panie Horne, zdaję sobie sprawę, że pańska pozycja
usprawiedliwia korupcję, fałsz i irytujący sposób bycia.
Nie dotyczy to jednak głupoty, więc proszę posłuchać.
Pogrzeb może być kiedykolwiek. Kopiecie dół i wkładacie trumnę.
Ja nie mogę czekać rok, miesiąc, tydzień ani do jutra.
Muszę to zrobić dziś!
Mam tu sporo cięcia, więc wróćcie do swoich nieważnych zajęć...
Dość. Niech pan się nie waży tknąć ciała...
- Co pan wyprawia? - Panowie!
- Co się dzieje? - Dzięki Bogu.
Ten dziadyga uniemożliwia mi pracę, skuj go.
- Nie wydał ciała. To nieludzkie. - Skąd ta zwłoka?
Błagam. Nie znoszę durniów, zwłaszcza z odznakami.
- Niech się nie wtrąca, jasne? - Mam dość obelg.
Tak? A ja kretynów, półgłówków, ćwoków, matołów i buraków.
Ty tępy wieśniaku! Śmiesz mi podskakiwać?
Owszem.
Pięknie. I obyczajnie.
Zaczekaj w samochodzie.
Ma cios, co? Może lepiej kulkę?
- Wystarczy. Szeryf nie chciał źle. - Zdzielił mnie!
Miał powód. Natychmiast wydaj rodzinie zwłoki,
a do południa przedstaw mi wyniki. To rozkaz.
Dziękuję.
"Zaproszenie do miłości".
W rolach głównych: Morton Hadley jako Chet...
Selena Swift jako Esmeralda... i Jade...
Evan St. Vincent jako Jerry Lancaster
oraz Jason Dembo jako Montana.
Kochane córki Jade i Esmeraldo.
Z powodu trudności finansowych postanowiłem ze sobą skończyć.
Musicie być silne. Wasz ojciec, Jared...
Wujku Lelandzie?
Wujku?
Madeleine?
Maddy? To ty?
Wujku... Tak mi przykro...
Hank z pewnością doceni pani wstawiennictwo.
Jest wzorowym więźniem i wzorem dla kolegów.
Każdy dzień wita z uśmiechem i dla wszystkich ma miłe słowo.
Jutro mamy przesłuchanie w sprawie zwolnienia.
Jeśli nie stanie się nic nieprzewidzianego,
z pani wsparciem może wyjść na wolność.
- Ma pani pytania? - Nie.
Pomoże mu pani w znalezieniu pracy?
- Tak. - W jaki sposób?
Ten lokal jest moją własnością.
Nie brak pani urody. Na pewno ma pani sporo adoratorów.
Jak ich pani powstrzymuje?
Mówię, że mam śmiertelnie zazdrosnego męża,
który siedzi za zabójstwo, ale wkrótce wróci do społeczeństwa.
To mi wystarczy, pani Jennings.
Spójrz! Kaczki na jeziorze!
Opowiedz mi o Leo Johnsonie.
To jeden z tych, których lepiej mieć na oku.
Choć na razie na niczym go nie przyłapaliśmy.
Cześć, Leo.
- A ten to kto? - Agent Cooper z FBI.
- Mamy kilka pytań. - To pytajcie.
- Leo to od Leonarda? - To jedno z tych pytań?
- Znałeś Laurę Palmer? - Nie.
- Jak dobrze? - W ogóle.
- Kłamiesz. - Z widzenia, jak wszyscy.
- Byłeś notowany? - Nie. Sprawdźcie.
Jazda pod prąd, kwiecień 86, pijaństwo, listopad 87,
napaść, wrzesień 88...
Odpowiedziałem za to.
Gdzie byłeś w noc jej śmierci, około północy?
W trasie. Dzwoniłem wtedy do żony z Butte, w Montanie.
- Potwierdzi to? - Spytajcie.
Robercie... to dobry moment, by zamienić słowo.
Chcesz mówić o fajkach? Dzisiaj?
Nie, ale rzuć palenie. To zgubny nałóg dla sportowca.
Byłem na wielu pogrzebach. Zbyt wielu.
Każda ofiara wojny odchodzi zbyt wcześnie.
- Tak samo jak Laura. - Masz rację.
Ale mamy obowiązki wobec zmarłych. To fundament społeczeństwa.
Każdy odpowiada za swoje czyny i działa dla wspólnego dobra.
Zakopanie kogoś ma być dobre?
To symbol dotarcia do celu. Ceremonia pozwala nam to pojąć
i daje siłę do życia bez tych, którzy odeszli.
Musisz się tego nauczyć i nauczysz się.
Super.
Rozumiem, że odczuwasz niechęć wobec tej zmiany.
Czujesz się osaczony, a ja chciałbym ci coś powiedzieć.
To nie musi być nic złego, a czasami nie może być lepiej.
Nie bój się, synu. Jesteśmy z tobą.
- Czego mam się bać? - Pogrzebu.
Nie boję się żadnego pogrzebu. Bać się?
Nie mogę się doczekać! Bać się? Ja im jeszcze pokażę!
Jesteście gotowi?
Agencie Cooper. Ani śladu jednorękiego.
Szukajcie, musi gdzieś być.
Tylko Hawk może go znaleźć.
- To tropiciel? - Najlepszy.
Co masz?
Dość, żeby ci pomóc i móc się wynieść z tej dziury.
Czyli co?
Po pierwsze w torebce z pamiętnika była kokaina.
Wynik toksykologii - pozytywny. Panienka miała nałogi.
Po drugie znalazłem włókna na nadgarstkach i ramionach.
Dwa rodzaje. Linka z wagonu odpowiada włóknom z nadgarstków.
Tą samą skrępowano pannę Pulaski. Ofiara była więc wiązana
dwukrotnie w różnych miejscach. Tu i tu. W ten sposób.
"Ręce wyginają mi się w tył..."
W kałuży przy wagonie wykryliśmy ślady pumeksu
i przemysłowego mydła. Identyczne ślady były na karku Laury.
Ona tego nie używała.
Sądzę, że sprawca umył ręce i pocałował ją, w ten sposób.
Boże...
Charakterystyczne zranienia na karku i ramionach...
- To ślady pazurów i ukąszeń. - Zwierzęta?
To myśli!
I wreszcie kawałek plastiku z żołądka, częściowo nadtrawiony.
Zabieram go do rekonstrukcji, bo tutejsze laboratorium
jest nad wyraz prymitywne. Wydaje się, że jest to litera "J".
Dobra robota.
Jeszcze parę dni i kto wie, co bym znalazł.
Szeryfie? Już czas.
Przepraszam, ale mamy pogrzeb.
Można na słówko?
Jeszcze jedno. To raport w sprawie napaści,
której byłeś świadkiem. Brakuje twojego podpisu.
- Nic z tego. - Co?
Dobrze słyszałeś. Nie jestem tu długo, ale już
zetknąłem się z uczciwością, honorem i godnością.
Tu ofiara ma imię. To nie kolejna liczba w statystykach.
Śmierć Laury wpłynęła na każdego mężczyznę,
kobietę i dziecko, bo tu każde życie ma znaczenie.
Myślałem, że takich ludzi już nie ma, ale są. Tu, w Twin Peaks.
Najadłeś się jakichś miejscowych grzybków?
Twój stosunek do tych ludzi prosi się o raport,
po którym wylądujesz w najgłębszej piwnicy, jaką mają w Waszyngtonie.
Jest 12:27.
Sprawdź moje finanse i czy stać mnie na zakup nieruchomości.
Możliwe, że znajdę tu coś w rozsądnej cenie.
- Kochasz mnie? - Jasne.
- To nowe? - Tak. Śliczne, prawda?
Jak wyglądam?
Bardzo ładnie.
Ed... Ta noc była cudowna. Mój kochany Ed do mnie wrócił.
Teraz czuję, że znów jesteśmy razem.
W liceum... przyglądałam się tobie i Normie na meczach.
Była śliczna i tworzyliście piękną parę. Ale wiedziałam...
Choć byłam wtedy nikim... małą, szarą myszką...
Zawsze wiedziałam, że gdy mnie lepiej poznasz,
już zawsze będziemy razem.
To nie twój motocykl.
- To James. - Jaki James?
Nie spóźnijmy się. Jesteś gotów?
- Nie jadę. - To przecież Laura.
Nie mogę.
Gwiżdżę na opinie lekarzy.
Jeśli będziesz mu pobłażać, nic się nie zmieni.
Nie dyskutujmy o tym w obecności Johnnego.
On nie wie nawet, jaki dziś dzień!
Bądźmy cierpliwi.
Proszę bardzo. Czekam 27 lat na jeden przebłysk inteligencji.
- Masz pięć minut. - Nie wiem, czego chcesz.
- Dobra, pluj we mnie jadem. - Nie robi to na tobie wrażenia.
To specjalność tego domu. Spróbuję ci to wyłożyć.
Nie pójdzie na pogrzeb ubrany jak idiota.
- Musimy iść. - Nie.
Zdejmij to.
Za każdym razem, gdy sprawia kłopoty,
muszę dzwonić po doktora Jacoby?
Nareszcie. Wsiadajmy do samochodu.
Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem.
Kto we mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie.
Każdy, kto żyje i wierzy we mnie, nie umrze na wieki.
Nikt zaś z nas nie żyje dla siebie i nikt nie umiera dla siebie:
Jeżeli bowiem żyjemy, żyjemy dla Pana,
jeżeli zaś umieramy, umieramy dla Pana.
I w życiu więc, i w śmierci, należymy do Pana.
Błogosławieni, którzy w Panu umierają.
Zaiste, mówi Duch, niech odpoczną od swoich mozołów.
Pan z wami. Módlmy się.
Boże, powierzamy to dziecko Twej opiece i miłości.
Prowadź ją do Królestwa Niebieskiego,
przez Jezusa Chrystusa, Syna Twego jedynego, który żyje
i króluje z Tobą i Duchem Świętym na wieki wieków. Amen.
Ochrzciłem Laurę Palmer. Uczyłem ją religii.
Pragnę, byście ją kochali wyjątkową miłością,
należną mądrym i silnym. Laura była inteligentna,
piękna i pełna uroku. Ale przede wszystkim niecierpliwa.
Nie mogła się doczekać dorosłego życia,
świata, który wreszcie dorównałby jej marzeniom i ambicjom.
Mawiała, że za dużo gadam. Nie uczynię dziś tego błędu.
Powiem tylko, że ją kochałem
i będzie mi jej brakowało do końca moich dni.
Dziękuję, Johnny.
Na co się gapicie? Na co czekacie?
Rzygać mi się chce na wasz widok, hipokryci!
Wszyscy wiedzieli, że ma kłopoty, ale nikt nic nie zrobił.
"Porządni ludzie".
Chcecie wiedzieć, kto ją zabił? Wy. My wszyscy.
I piękne słówka jej nie przywrócą, więc darujcie sobie!
Wyśmiałaby was.
Już po tobie! Nie żyjesz!
Puszczajcie! Już jesteś trupem!
Jesteś trupem!
Córeczko! Laura!
Lee, zatrzymaj to.
Maszyna nawaliła!
Pogrzeb też zepsujesz?
Moje dziecko!
I skoczył. Jej ojciec. A córka w trumnie!
- Mówię ci, że tego nie rozgryzie. - Możemy się założyć.
Jaki punktualny.
Nie ufaj mu. Nie jest jednym z nas.
Siadaj.
Dostałem wiadomość. Cześć, Hawk. Ed.
- Zjesz placka z jagodami? - Z wielką chęcią.
Normo, porcja placka na ciepło z lodami waniliowymi i kawa.
Robi się.
Ed, od dawna kochasz się w Normie?
Ed, stawiasz ciasto i kawę.
O czym pogadamy, pomijając tutejsze przysmaki?
Powiedz mu.
Ktoś przemyca do Twin Peaks prochy przez granicę.
Od pół roku montujemy zasadzkę. Zgarniemy wszystkich.
Wiecie kogo?
Jacques Renault, barman z Roadhouse, to pośrednik.
Ed pracował pod przykryciem. Obserwował go
w dniu twojego przyjazdu. Renault chyba go odurzył.
Poczułem się, jakbym dostał po łbie.
- Jesteś w policji? - Nie jest.
To nie wykracza poza twoje obowiązki?
Ktoś rozprowadza prochy w szkole. To nasz wspólny obowiązek.
Mianuję Eda, gdy jest potrzebny. I nie tylko jego.
- Dziękuję. - Smacznego.
Chyba trafiłem do plackowego raju.
Powiedz wreszcie, po co mnie wezwałeś.
Musisz mnie wysłuchać, choć to będzie dziwne.
Słucham.
Twin Peaks jest inne, dalekie od świata, jak już wiesz.
- Istotnie. - I takie je lubimy. Jednak...
Ta odmienność ma i złą stronę. Może to cena za to, co dobre.
Co to takiego?
Czai się tam jakieś zło. W tych lasach jest coś dziwnego.
Nazwij to jak chcesz: mrokiem, obecnością...
Przybiera różne formy, ale istnieje od niepamiętnych czasów.
- A my z tym walczymy. - "My"?
Wielu przed nami. I przed nimi. I ci, którzy przyjdą po nas.
Tajne stowarzyszenie.
Zabierzemy Coopera na przejażdżkę.
- Dokąd? - Do Księgarni.
Tu się spotykamy od dwudziestu lat.
My, czyli...
- Księgarze. Kawa za darmo. - To mi się podoba.
Jamesa już znasz.
- To jest Joey Paulson. - A to kto?
Bernard Renault, brat Jacquesa. Sprząta w knajpie.
Dziś rano przekroczył granicę z trzema gramami koki.
Zadamy mu kilka pytań.
Sprzedawałeś prochy Laurze Palmer?
Nie handluję.
- Ile Jacques płaci swoim mułom? - Nie płaci mi i nie jestem mułem.
- Miałeś to na własny użytek? - Tak.
Nie wyspałeś się tej nocy, co?
Twojego brata nie ma od kilku dni. Gdzie jest?
- Nie wiem, ma swoje sprawy. - Z kim handluje?
Sami go spytajcie. Wraca dzisiaj.
- I będzie w Roadhouse? - Jest tam barmanem, nie?
Mamy cię tu związanego.
Wraz z bratem jesteś wmieszany w wiele przestępstw.
Po co miałbyś nam zdradzać, gdzie i kiedy go znaleźć?
- Leo? Tu Jacques. - Co jest?
Świeci się lampa alarmowa. Bernard wpadł.
- To pewne? - Widziałem.
Musisz mnie przerzucić za granicę.
- Gdzie jesteś? - W budce przy Cash and Carry.
- Nie lubię czekać. - Stul dziób, już jadę.
Cześć.
- Dokąd idziesz? - Nie twoja sprawa.
- Josie... co się dzieje? - Nic.
Nic? Ależ ty jesteś piękna...
Coś jest nie tak. Powiedz mi.
Stanie się coś strasznego. Chcą mnie skrzywdzić.
- Kto chciałby ci coś zrobić? - Catherine i Benjamin Horne.
Dlaczego tak myślisz?
Podsłuchałam, jak mówiła przez telefon,
że niczego nie podejrzewam. Chodziło o śmierć Andrew.
- Andrew zginął w wypadku. - Czyżby?
Catherine trzyma w sejfie księgi tartaku. Dwie, z różnymi liczbami.
Andrew zamontował go wiele lat temu.
Catherine nie domyśla się, że o nim wiem.
Po co jej dwa komplety ksiąg?
Zazwyczaj chodzi o oszustwo. Albo gorzej.
Były dwie, widziałam.
- Wierzysz mi, prawda? - Oczywiście.
- Tu nie ma nic niezwykłego. - Były dwie, przysięgam.
Widziałaś skrzynkę na przynęty?
Gdy znów zechcecie z wesołą wdówką zajrzeć do sejfu,
to się nie kłopocz. Powiedz mi to w oczy, jak mężczyzna.
Sprawdzę w samochodzie.
Doktorze Jacoby? Nie był pan na pogrzebie.
Jestem złym człowiekiem, agencie Cooper.
Udaję tylko, że tak nie jest.
Wysłuchuję ich żalów, dzień po dniu.
Uważają mnie za przyjaciela.
A tak naprawdę mi na nich nie zależy.
Myślałem, że nic... nikt mnie już nie poruszy.
Laura wszystko zmieniła.
Nie mogłem tam dziś przyjść.
Mam nadzieję, że to rozumie... I że mi wybaczy.
Myślisz, że to możliwe? Że ktoś zabił Andrew?
Nie wiem.
Wydaje mi się, że chcą mi odebrać tartak.
Benjamin przejmie grunty.
A jeśli z Andrew to prawda, to mogą zabić i mnie?
Nic ci się nie stanie. Nigdy. Póki jestem przy tobie.
- Wierzysz w istnienie duszy? - Nawet wielu.
- Więcej niż jednej? - Czarne Stopy wierzą.
Świadome dusze ożywiają umysły i ciała.
- Senni wędrowcy. - Dokąd idą?
W dalekie miejsca. Do Krainy Umarłych.
Laura też tam jest?
Ona spoczywa w ziemi. Tylko to wiem na pewno.
Za Laurę.
Niech idzie z Bogiem.
Zatańczysz ze mną? Proszę.
Zatańcz ze mną. Proszę ze mną zatańczyć...
Proszę, niech ktoś ze mną zatańczy.
Panie Palmer? Lelandzie?
Jedźmy do domu.
Do domu... Do domu...
Tekst: Anna Wichlińska Kacprzak
Wyjątki z Pisma Świętego za Biblią Tysiąclecia
POLISH